فكر مي كنم تمام كساني كه مستند فقر و فحشا (مسعود ده نمكي) را نديده ايد،لا اقل اسمش را شنيده اند.
فيلم براي مدتي سر و صداي زيادي به راه انداخت.آن قدر كه حتي بيشتر ويديو كلوپ ها فيلم را كرايه مي دهند،چيزي كه در مورد سينماي مستند،لااقل در كشور ما بي نظير است.

همان طور كه از نام فيلم پيداست،فيلم درباره زناني است كه به خاطر مشكلات مادي،خود فروشي مي كنند با همان حرفهاي هميشگي.
فقر و فحشا در روايت بسيار آزار دهنده است.فيلمساز در اكثر سكانس هاي فيلم،آگاهانه بيننده را آزار مي دهد و براي اين كار از هر چيزي حتي بازسازي بسياري از نماها استفاده مي كند.
نخستين نكته اي كه در مورد فيلم به نظر مي رسد اين است كه فيلم با ساختار رايج سينماي مستند،مطابقت نمي كند و بيشتر به يك گزارش تلويزيوني مي ماند.مانند استفاده از ترانه هاي مجاز با زير نويس فارسي،چيزي كه در شبكه هاي تلويزيوني داخلي رايج است و يا شطرنجي كردن اكثر نماهاي فيلم.
اما آن چيز كه تا آخرين دقيقه فيلم،بيننده را رها نمي كند،نقطه نظر فيلمساز و در واقع تحميل و القا نظر وي،درباره سوژه به بيننده است چنانچه در بعضي از نماهاي فيلم به صحت و صداقت روايت آن شك مي كنيم.
بحث درباره فواحش چيز تازه اي نيست.شايد قرن هاست كه اين بحث وجود دارد.اما نكته جديدي كه فقر و فحشا به آن اشاره مي كند،بحث فواحش صادراتي است و تاكيد فيلم بر «دبي» است.چنانچه اگر تا به حال به دبي سفر نكرده باشيد،فكر نمي كنم بعد از تماشاي اين فيلم رغبتي به اين سفر داشته باشيد و اين از موارد شبه بر انگيز فيلم است.
فيلم در سكانس هاي دبي تمام زنان داخل شهر را از هر اقليت و مذهب، فاحشه معرفي مي كند. گويي دبي سرزمين فواحش(خصوصا ايراني) است و مردان عرب به جز خوش گذراني با زنان ايراني مشغله اي ندارند و حتي در نماهايي از شهر راننده ماشيني مي گويد:«بسياري از زنان تاجيكي و ... كه فارسي بلدند خود را ايراني معرفي مي كنند(باز هم جاي شكرش باقي است كه در يك جاي دنيا به هر طريقي زن ايراني بودن افتخاري است!) و مردهاي عرب هميشه در جمع ها مي گويند:ليدي ايراني گود!!!»
اما مهمترين نكته درباره فيلم اين است كه فيلم بيشتر از آنكه ترحم برانگيزد،نفرت ساطر مي كند!